Uit Yenthe's dagboek

Vandaag was het een prima dagje, men zusje en ik hebben onze agenda's er even bijgenomen en wat bleek: We hebben nogal dezelfde invulling van taken dus hebben we toch maar besloten om onze 2 schema's op elkaar te synchroniseren zodat we samen kunnen eten en slapen, weeral iets dat onze mama en papa blijkbaar wel weten te waarderen.

Vooral de papa, maar nog meer de mama vinden dit wel leuk. Die 2 daar lijken wel een heel pak gemakkelijker voor onze kar te spannen als wij dat witte goedje binnenspelen. Nadien kunnen we letterlijk -alles- voor elkaar krijgen, vooral als we even de voering van onze magen tonen tijdens het huilen krijgen we 'pretty much everything done'.

Vanaf nu heeft ook ons Inneke een bijnaam, ze kon natuurlijk niet achter mijn reputatie blijven aanhollen. "Inneke Hik" en "Yentheke Trap", zoals echte desperado's ging onze naam en faam ons voor! Inneke was namelijk reeds zeer bedreven in het maken van hikjes sinds ze amper kon bewegen in mama's buik. Een talent dat ze steeds door is blijven trainen al heel haar leven lang ondertussen. Ikzelf ben - zoals eerder vermeld- een Shodan in de kunsten der traptechnieken.



Het hoogtepunt van de avond was de melkrace. Mama in bed en papa aan de kant van het bed startensklaar elks met 1 van ons en wat plastieken spullen in de hand. De proef bestond erin een spuitje 'power milk' van 5cc leeg te maken om daarna direct te demareren naar het 40cc flesje. Aangezien ik -Yenthe- meestal een trage start maak had ik al even een voorsprong genomen met de powermilk, mijn papa was reeds stiekem begonnen met 0,1cc 'shotjes'. Mijn zusje -zoals gewoonlijk- traint graag haar hikjes dus ze had me snel ingehaald toen mama met haar begon.

De race verliep spannend want na de eerste manche bleek er nog geen winnaar, op naar de 40cc flesjes. Deze gingen in een aardig tempo naar binnen en bij mijn zusje even snel. Papa en mama besloten dan maar via een foto-finish de winnaar uit te roepen en aangezien we beide toch zo goed ons best deden gingen we samen als winnaar door de finish.... 'samen' is iets wat we nog heel veel zullen zijn vanaf nu, daar zijn we nu al zeker van.

Ons mama is vandaag ook veel opgewekter en blij, natuurlijk is het plots wel heel druk met ons viertjes maar we doen ons best om georganiseerd te geraken. Haar buikje ziet er al veel beter uit, ze heeft minder pijnstillers nodig en ze kan al eens wat meer gewoon genieten van onze twee lieve snoetjes. We doen ons best om zo aaibaar mogelijk te zijn... Mama of papa het maakt niet veel uit als een van de twee ons maar eens vastheeft.

"Opa Eppegem en Oma Eppegem" komen ook veel langs. De oma herkennen we snel omdat we die reeds veel hebben gehoord. Zij helpen de mama en de papa met voor ons te zorgen. Voor de eerste foto's van ons beide in de mama haar armen poseren we graag, vandaag hebben we ook eens "Opa Cisse" gezien. Hij ziet het verschil niet tussen ons beide maar als we groot en frank genoeg zijn om voor onze 'cent' te komen zal hij het wel snel merken wie al -eens- is langs geweest.




"Opa Cisse", wij vinden dit een toffe naam, de meeste baby's hier in het straat hebben opa's met maar 1 naam. Bij ons komt nogal veel in 2-voud. Zoals de broodjes die papa meebrengt naar de kamer. Na de race was -zoals verwacht- ons Inneke begonnen met een hikmarathon, het leek zelfs soms zo dat ze deed alsof ze niet doorhad waar ze mee bezig was als ze zo vragend keek wat het probleem was.

Ondertussen heb ik de papa even meegenomen naar de gang en daar wat rondgekeken. Mijn kijkers gaan verder open als die van men grotere zus en ik staar als de beste. Algoed dat papa mij nog net kon opvangen toen ik even in slaap viel met men armpjes open want het scheelde weinig of de buren hadden me 's morgens aan de deur gevonden. Ik was waarschijnlijk wat aan het knikkebollen geraakt door de inspanningen tijdens de melkrace.

Het laatste dat ik me herinner is dat papa beide bedjes deed bewegen, dat werkte heel hypnotiserend op ons blijkbaar want we werden er rustig van. Op de achtergrond hoorde ik ons mama en ons papa nog even samen van ons genieten dus bleven we beide stil zodat we toch nog konden horen wat ze zeiden.

En sindsdien lig ik hier mijn grootste hobby uit te voeren: dromen.

Yentheke Trap