Even onze lange slanke benen tonen

Je ziet het niet maar ik heb nog langere benen dan mijn zusje. 50cm asjeblieft. De naam is Inneke. Mijn hobbies zijn wenen en flemen. Ik val graag in slaap als ik maar een hart hoor kloppen of een stem die ik ken. Gelukkig trekt nonkel Stijn zijn stem prima op die van papa. Dus ook de eerste babysit heb ik al rond mijn vingertjes heb gedraaid. Gisteren reeds getest. Ik ben waarschijnlijk meer van het artistieke type zoals mijn mama. We moeten eens snel testen hoe ik met met beestjes omga! Eten kan ik - na een trage start - op een record tempo. Af en toe heb ook ik het even te koud maar mijn technisch talent ligt om de hoek wanneer ik het elektrische deken jumpstart. Mijn huilpercentage verslaagt ook met glans dat van mijn zusje alhoewel ik het voorlopig nog met korte stukjes probeer.

Je lange benen tonen doe je best gestrekt dacht Yenthe. 49cm groot. Ik heb ondertussen even in de couveuse gelogeerd en er hangt zo een aardig plakkertje vast, zoals mijn papa en zijn papa en zijn papa ben ik van jongsaf aan met elektronica bezig. Mijn hobbies zijn slapen en dromen, gespecialiseerd in nachtmerries met humor. Mijn gezichtje leeft stevig mee terwijl ik geconcentreerd tracht bij te slapen. Mijn bijnaam is "Yenthje Trap", ik sta bekend voor mijn voetenwerk waar ik met mijn teentjes lekker onder alles in duw. Mama's rib was het eerste doel. Tot vandaag met succes is de schade voelbaar :) Dit was mijn eerste smiley. Zoals ik al zei heb ik feeling voor het digitale.

Eten interesseert me voorlopig weinig. Papa en mama vinden dit niet leuk, ik doe het wel omdat ze zo aandringen en ze me dan lekker verder laten dromen. De stem van mama en papa vind ik ook zeer geruststellend. Mijn zusje vindt daglicht lastig om door te slapen maar ik trek me daar echt niets van aan.

Onze mama is iets minder vrolijk natuurlijk want we zijn blijkbaar via het raam naar buiten gekomen. Haar mooie buik ziet er wel heel raar uit we hebben er alledrie een plakkertje hangen.

Onder het motto samen zijn we sterk heeft de mama het in het hospitaal al stevig druk. Er vallen soms heel moeilijke woorden zoals: herstellen, borstvoeding,kinesitherapie , buikpijnen, medicamenten, uitslapen, keizersnede, suikerwaarden, monitor, couveuse, te veel om op te noemen.

Alhoewel de mama haar best doet heeft ze nog steeds veel hulp nodig van de verpleging, dokters en vroedvrouwen van het ziekenhuis. Nog meer moeilijke woorden! Ons mama is het niet gewoon om hulp te vragen, nog iets dat we voorlopig ook zelf nog niet goed kunnen.

Maar ondertussen begint ze het al iets gemakkelijker te vinden om van de aangeboden hulp gebruik te maken. Zelfs uit het bed komen is zeer pijnlijk en duurt lang maar moedig als ze is blijft ze proberen de raad op te volgen van de specialisten ter plaatse.

Vanaf nu zijn wij nette vrouwtjes en laten we ons liever zien met kleertjes aan. Gedurende de eerste nachten lagen we steeds onder de vleugels van de verpleging te slapen om de mama te sparen. Sparen is goed is ons ondertussen reeds wijsgemaakt, we weten wel nog niet wat "goed" betekent. Maar goed, overdag kunnen we toch even een tijdje rustig 'alleen' zijn met de mama. Toen heeft onze fotograaf ter plekke de volgende foto's getrokken. Een van de voordelen van een tweeling is het aannemen van een andere identiteit. Dit moet worden geoefend van jongsaf aan. Daarom even de volgende sfeerbeelden.


Dat ben ik.


En dat ben ik.



En dit zijn wij.

:)