Bijna 1 jaar

We hebben al een hele tijd geen nieuws gebracht via de blog, tijd is hier de grote factor. De kindjes zuigen snel alle aandacht op, zelfs terwijl ik dit typ hoor ik een paar klachten :)

Wij dachten toch even wat foto's het werk te laten doen. Wat kunnen wij nu zoal op 10 maanden:

- Zitten en blijven zitten.

- Para-commando stijl kruipen op de ellebogen.

- 'Piep' doen.

- Naar mezelf 'dada' zwaaien in raam/spiegel.

- Ik versta: Ja/Nee/Zachtjes/Papa/Mama

- Hiep Hiep Hoera (armen in de lucht)

- Bravo (klappen in de handjes)

- Handjes draaien.

- Dansen op muziek.

- Ziek worden en genezen

Toch al niet slecht op onze leeftijd, Momenteel geven we dan ook graag een applaus voor onszelf (bravo) op geregelde tijdstippen eens de zus aanmoedigen doen we ook nog graag. We laten dit dan ook graag zien aan de hand van een paar foto's.

K/O (en ziekjes):

Babyborrel !!!

Snel een berichtje van de Papa/Mama. Wij danken iedereen die is gekomen of iets heeft laten weten. Voor de bloempjes, de plantjes de kadootjes en de centjes willen wij graag nogmaals onze dank uitdrukken. We kunnen het heel hard gebruiken! De toffe woorden, de babysit aanbieding...

Wij hopen dat het een toffe dag was, we lopen hopeloos achter met het bijhouden van de site maar momenteel zitten we op zoveel tof fotomateriaal dat we dit snel gaan inhalen.

Tot snel!

Glenn & Mieke

Niet vies van wat reclame

Wij krijgen nogal veel de vragen zoals "Waar ligt jullie lijst?", "Hoe kunnen we helpen met een cadeau?". Ik wou in eerste instantie deze gegevens niet op de site zetten omdat wij dat nogal 'pushy' vonden en dit niet echt onze stijl is. Maar in het reclame era waar we ons nu in bevinden laat ik me dan toch even gaan op aanvraag van velen.

Wij willen uitdrukkelijk vermelden dat niemand zich verplicht mag voelen om 'iets' te geven, dit is 100% (in ons geval misschien eerder 200%) vrijblijvend. Maar als je ons dan toch een steuntje in de rug geeft, weet dat dit heel hard gewaardeerd is. Wij zijn iedereen zo dankbaar voor de hulp en steun.

Last but not least. Een speciale -super dankuwel- vermelding toch wel voor Kaatje die de zorgen van Hardy op zich heeft genomen. Ze zal het niet zo tof vinden van haar naam hier te profileren als ik ze goed ken maar daar trekken we gewoon even niets van aan :)

Het volgende staat op onze kaartjes die een beetje laat zijn maar zeker zullen aankomen:

In elke DreamBaby, Dreamland of Colruyt winkel kan je terecht met de volgende gegevens:

Lijst van Mieke De Smet & Glenn Plas

Online via http://www.dreambaby.be

lijstnr: 153140
paswoord: FVR0775

Af en toe voegen we wel iets bij op de lijst dat we zijn vergeten want wij zijn nog steeds 'groentjes' :)

En als je liever een donatie wil doen voor ons pampervooraad aan te spekken: pamper (Biturbo) rekening: 035-5673951-74

Ons vieren , wij danken u van harte. We zullen velen van jullie terugzien op de babyborrel. We rekenen erop. Wat een avontuur is dit ...

Het tweeling misterie

Als afleiding geven we je ook even de stand mee in verband met de feiten inzake welk type tweeling we hier hebben. Het begint aardig exceptioneel te worden, zoals gebruikelijk vallen we weer niet in de normale categorie.

Volgens doktors/gynacologen:

• 1 placenta aanwezig. Dit wijst op 99% kans op een identieke tweeling.
• Bloedgroep van de kindjes. Beide hebben bloedgroep type O. Voor zover het labo toeliet (er zijn meer gedetaileerde bloedtesten die genotype's en Rh phenotypes nagaan) waar nog een afwijking tussen de 2 kan opleveren.
  

Volgens de mama en de papa:

• Beide lijken wel hard op elkaar maar wijzelf zien toch enkele verschillen. Volgens forensische wetenschappen zijn de oren even goed (ipv duurdere en ingewikkeldere dna profiling) ter identificatie. Wij hebben de oren eens goed bekeken (foto's volgen later) en wij denken een verschil te zien. In contrast met de wetenschap dus ...
• Gedrag. Yenthe slaapt steeds , Inneke is moeilijker te sussen. Niet echt de meest wetenschappelijk ondersteunde theorie maar je zou toch enigszins gelijkenissen in gedrag moeten opmerken. Ze liggen nogal ver uit elkaar op het moment, maar aan de andere kant krijgen ze dezelfde voeding dus waarom zou 1tje er krampen van krijgen en de andere niet als ze in principe dezelfde zouden zijn. Natuurlijk loopt hun leventje anders sinds dag 1. De ene zat links, de andere rechts. Je kan er wel hetzelfde uitzien, het zijn de levenservaringen die veel van je persoonlijkheid bepalen.
• Toevalsprincipe. Zelfs al zijn ze tot op het DNA niveau gelijk, waarom krijgen sommige delen van een tweeling ooit een genetische ziekte en de andere niet? Soms ontwikkeld een foetus zich reeds vroeg anders omwille van omgevingsvariabelen. Ook is het niet gezegd dat beide ook dezelfde antistoffen dragen, ook daar kunnen dus verschillen op zitten in een vroeg stadium.
  

Bedenkingen bij het vergelijken:

• Tweelingen verschillen nogal eens van gewicht, bijgevolg zien ze er ook wat anders uit zelfs al zijn het identieke. Het verschil ebt weg met de tijd.
• Het geboortegewicht lag dicht bij elkaar maar het is Inneke die in de eerste instantie (voor het een keizersnede werd) samen met mama de arbeid heeft verricht. Daarom is haar hoofdje ook van iets andere vorm dan Yenthe die tot op het laatste moment lekker in haar vruchtwater zat. (Er was een gescheiden vruchtzak, iets wat bij elk soort tweeling mogelijk is).
  

Conclusie:
Ikzelf(Papa) ben dus een twijfelaar momenteel. Herkennen van beide is 'piece of cake' voor ons momenteel maar wanneer je foto's bekijkt (die ikzelf nota bene getrokken hebt) vergis ik me dan weer wel af en toe, tot ik even wat langer kijk en dan zie ik het toch. De mama weet het ook niet echt goed voorlopig.
'All in all' maakt het voor ons niet veel uit maar we zijn natuurlijk wel nieuwsgierig. Mettertijd zullen we wel snel merken. Dat ze uitzonderlijk zijn is dus wel duidelijk :)
Ons simpel geboortekaartje somt het zowat prima en emotioneel op:

"Twee paar oogjes kijken ons aan, wij weten het zeker.... wonderen bestaan!"

Het blijft een geschenk.

Glenn

Bericht van de papa

De mama moet langer in het hospitaal blijven. Door een infectie aan de wond moet ze in haar bed blijven. 1 op de duizend mama's die met een keizersnede te maken hebben krijgen deze tegenslag en blijkbaar is mijn vrouw eentje uit de duizend. Dit zorgt voor heel wat spanningen in ons verdubbeld gezinnetje. Vandaag zal er een expert in wondverzorging langskomen om te kijken wat er kan worden gedaan aan dit probleem. Door de pijn, de vermoeidheid en de frustraties dat ze niet de volle 100 procent kan zorgen voor de kindjes kan de mama nog niet proeven van het geluk en blijheid dat die 2 kleine hartedieven ons bezorgen.

Wij willen voorlopig vragen om het bezoek tot het hospitaal te beperken. Wij hebben een baby-borrel gepland op 8 augustus waar iedereen de kans zal hebben de kleintjes te zien wanneer deze problemen ver genoeg achter ons liggen. Aan de mama zal je het toch niet direct zien maar ze probeert -met succes- zich steeds goed te houden wanneer er volk is om dan later van nog hoger te vallen in het dal. Wij zouden hier graag een beetje begrip voor vragen.

De dokters doen hun best om Mieke te genezen, met wat hulp van onze dichte familie en vrienden slagen wij ons wel door de rest. Een steun sms'je is natuurlijk steeds welkom , wanneer ze haar handen niet vol heeft met de verzorging van de kindjes (in de mate van de mogelijkheden) en haarzelf zal ze wel reageren. Wij zijn zeer ontroerd door de talloze vrienden en vriendinnen van op de Manège of elders die ons een warm hart toedragen. Ook alle cadeau's en kaartjes, bloemen, knuffels en kleedjes die we reeds ontvingen zijn zo super welkom en zeer gewaardeerd.

We zullen jullie niet vergeten en we zouden iedereen willen danken voor deze steunbetuigingen. Wij zijn er zeker van dat het beter zal gaan met Mieke in de nabije toekomst indien ze kan rusten waar nodig en zo weinig mogelijk stress heeft. De mama wil zo graag naar huis komen met de kindjes...

Uit Yenthe's dagboek

Vandaag was het een prima dagje, men zusje en ik hebben onze agenda's er even bijgenomen en wat bleek: We hebben nogal dezelfde invulling van taken dus hebben we toch maar besloten om onze 2 schema's op elkaar te synchroniseren zodat we samen kunnen eten en slapen, weeral iets dat onze mama en papa blijkbaar wel weten te waarderen.

Vooral de papa, maar nog meer de mama vinden dit wel leuk. Die 2 daar lijken wel een heel pak gemakkelijker voor onze kar te spannen als wij dat witte goedje binnenspelen. Nadien kunnen we letterlijk -alles- voor elkaar krijgen, vooral als we even de voering van onze magen tonen tijdens het huilen krijgen we 'pretty much everything done'.

Vanaf nu heeft ook ons Inneke een bijnaam, ze kon natuurlijk niet achter mijn reputatie blijven aanhollen. "Inneke Hik" en "Yentheke Trap", zoals echte desperado's ging onze naam en faam ons voor! Inneke was namelijk reeds zeer bedreven in het maken van hikjes sinds ze amper kon bewegen in mama's buik. Een talent dat ze steeds door is blijven trainen al heel haar leven lang ondertussen. Ikzelf ben - zoals eerder vermeld- een Shodan in de kunsten der traptechnieken.



Het hoogtepunt van de avond was de melkrace. Mama in bed en papa aan de kant van het bed startensklaar elks met 1 van ons en wat plastieken spullen in de hand. De proef bestond erin een spuitje 'power milk' van 5cc leeg te maken om daarna direct te demareren naar het 40cc flesje. Aangezien ik -Yenthe- meestal een trage start maak had ik al even een voorsprong genomen met de powermilk, mijn papa was reeds stiekem begonnen met 0,1cc 'shotjes'. Mijn zusje -zoals gewoonlijk- traint graag haar hikjes dus ze had me snel ingehaald toen mama met haar begon.

De race verliep spannend want na de eerste manche bleek er nog geen winnaar, op naar de 40cc flesjes. Deze gingen in een aardig tempo naar binnen en bij mijn zusje even snel. Papa en mama besloten dan maar via een foto-finish de winnaar uit te roepen en aangezien we beide toch zo goed ons best deden gingen we samen als winnaar door de finish.... 'samen' is iets wat we nog heel veel zullen zijn vanaf nu, daar zijn we nu al zeker van.

Ons mama is vandaag ook veel opgewekter en blij, natuurlijk is het plots wel heel druk met ons viertjes maar we doen ons best om georganiseerd te geraken. Haar buikje ziet er al veel beter uit, ze heeft minder pijnstillers nodig en ze kan al eens wat meer gewoon genieten van onze twee lieve snoetjes. We doen ons best om zo aaibaar mogelijk te zijn... Mama of papa het maakt niet veel uit als een van de twee ons maar eens vastheeft.

"Opa Eppegem en Oma Eppegem" komen ook veel langs. De oma herkennen we snel omdat we die reeds veel hebben gehoord. Zij helpen de mama en de papa met voor ons te zorgen. Voor de eerste foto's van ons beide in de mama haar armen poseren we graag, vandaag hebben we ook eens "Opa Cisse" gezien. Hij ziet het verschil niet tussen ons beide maar als we groot en frank genoeg zijn om voor onze 'cent' te komen zal hij het wel snel merken wie al -eens- is langs geweest.




"Opa Cisse", wij vinden dit een toffe naam, de meeste baby's hier in het straat hebben opa's met maar 1 naam. Bij ons komt nogal veel in 2-voud. Zoals de broodjes die papa meebrengt naar de kamer. Na de race was -zoals verwacht- ons Inneke begonnen met een hikmarathon, het leek zelfs soms zo dat ze deed alsof ze niet doorhad waar ze mee bezig was als ze zo vragend keek wat het probleem was.

Ondertussen heb ik de papa even meegenomen naar de gang en daar wat rondgekeken. Mijn kijkers gaan verder open als die van men grotere zus en ik staar als de beste. Algoed dat papa mij nog net kon opvangen toen ik even in slaap viel met men armpjes open want het scheelde weinig of de buren hadden me 's morgens aan de deur gevonden. Ik was waarschijnlijk wat aan het knikkebollen geraakt door de inspanningen tijdens de melkrace.

Het laatste dat ik me herinner is dat papa beide bedjes deed bewegen, dat werkte heel hypnotiserend op ons blijkbaar want we werden er rustig van. Op de achtergrond hoorde ik ons mama en ons papa nog even samen van ons genieten dus bleven we beide stil zodat we toch nog konden horen wat ze zeiden.

En sindsdien lig ik hier mijn grootste hobby uit te voeren: dromen.

Yentheke Trap

Even onze lange slanke benen tonen

Je ziet het niet maar ik heb nog langere benen dan mijn zusje. 50cm asjeblieft. De naam is Inneke. Mijn hobbies zijn wenen en flemen. Ik val graag in slaap als ik maar een hart hoor kloppen of een stem die ik ken. Gelukkig trekt nonkel Stijn zijn stem prima op die van papa. Dus ook de eerste babysit heb ik al rond mijn vingertjes heb gedraaid. Gisteren reeds getest. Ik ben waarschijnlijk meer van het artistieke type zoals mijn mama. We moeten eens snel testen hoe ik met met beestjes omga! Eten kan ik - na een trage start - op een record tempo. Af en toe heb ook ik het even te koud maar mijn technisch talent ligt om de hoek wanneer ik het elektrische deken jumpstart. Mijn huilpercentage verslaagt ook met glans dat van mijn zusje alhoewel ik het voorlopig nog met korte stukjes probeer.

Je lange benen tonen doe je best gestrekt dacht Yenthe. 49cm groot. Ik heb ondertussen even in de couveuse gelogeerd en er hangt zo een aardig plakkertje vast, zoals mijn papa en zijn papa en zijn papa ben ik van jongsaf aan met elektronica bezig. Mijn hobbies zijn slapen en dromen, gespecialiseerd in nachtmerries met humor. Mijn gezichtje leeft stevig mee terwijl ik geconcentreerd tracht bij te slapen. Mijn bijnaam is "Yenthje Trap", ik sta bekend voor mijn voetenwerk waar ik met mijn teentjes lekker onder alles in duw. Mama's rib was het eerste doel. Tot vandaag met succes is de schade voelbaar :) Dit was mijn eerste smiley. Zoals ik al zei heb ik feeling voor het digitale.

Eten interesseert me voorlopig weinig. Papa en mama vinden dit niet leuk, ik doe het wel omdat ze zo aandringen en ze me dan lekker verder laten dromen. De stem van mama en papa vind ik ook zeer geruststellend. Mijn zusje vindt daglicht lastig om door te slapen maar ik trek me daar echt niets van aan.

Onze mama is iets minder vrolijk natuurlijk want we zijn blijkbaar via het raam naar buiten gekomen. Haar mooie buik ziet er wel heel raar uit we hebben er alledrie een plakkertje hangen.

Onder het motto samen zijn we sterk heeft de mama het in het hospitaal al stevig druk. Er vallen soms heel moeilijke woorden zoals: herstellen, borstvoeding,kinesitherapie , buikpijnen, medicamenten, uitslapen, keizersnede, suikerwaarden, monitor, couveuse, te veel om op te noemen.

Alhoewel de mama haar best doet heeft ze nog steeds veel hulp nodig van de verpleging, dokters en vroedvrouwen van het ziekenhuis. Nog meer moeilijke woorden! Ons mama is het niet gewoon om hulp te vragen, nog iets dat we voorlopig ook zelf nog niet goed kunnen.

Maar ondertussen begint ze het al iets gemakkelijker te vinden om van de aangeboden hulp gebruik te maken. Zelfs uit het bed komen is zeer pijnlijk en duurt lang maar moedig als ze is blijft ze proberen de raad op te volgen van de specialisten ter plaatse.

Vanaf nu zijn wij nette vrouwtjes en laten we ons liever zien met kleertjes aan. Gedurende de eerste nachten lagen we steeds onder de vleugels van de verpleging te slapen om de mama te sparen. Sparen is goed is ons ondertussen reeds wijsgemaakt, we weten wel nog niet wat "goed" betekent. Maar goed, overdag kunnen we toch even een tijdje rustig 'alleen' zijn met de mama. Toen heeft onze fotograaf ter plekke de volgende foto's getrokken. Een van de voordelen van een tweeling is het aannemen van een andere identiteit. Dit moet worden geoefend van jongsaf aan. Daarom even de volgende sfeerbeelden.


Dat ben ik.


En dat ben ik.



En dit zijn wij.

:)